સમાજના દેખાડા, સંબંધોની મજબૂરી અને વિશ્વાસના તૂટતા અરીસાની એક હૃદયસ્પર્શી વાર્તા.
મીરા એક સામાન્ય પરિવારની સંસ્કારી અને લાગણીશીલ મહિલા હતી. લગ્નજીવનનાં શરૂઆતનાં વર્ષોમાં તેનું ઘર પ્રેમ અને વિશ્વાસથી ભરેલું હતું. પતિ સાથેનું જીવન સુખમય હતું. પરંતુ સમય જતાં પતિની વિચારસરણી બદલાવા લાગી.
એક દિવસ પતિએ તેને એક એવા સંબંધની દુનિયા વિશે વાત કરી, જેની કલ્પના પણ મીરાએ ક્યારેય કરી નહોતી. પાર્ટનર સ્વેપિંગ જેવી વિચારધારા સાથે જોડાયેલા કેટલાક લોકો સાથે પતિની ઓળખાણ થઈ હતી. શરૂઆતમાં મીરાએ આ વાતને ગંભીરતાથી લીધી નહોતી. તેને લાગ્યું કે કદાચ આ માત્ર ચર્ચા હશે.
પરંતુ ધીમે ધીમે પતિનો આગ્રહ વધવા લાગ્યો. મીરા માટે આ બધું અસ્વીકાર્ય હતું. તેના માટે લગ્નનો અર્થ માત્ર એક છત નીચે રહેવું નહોતો, પરંતુ એકબીજા પ્રત્યેની વફાદારી, વિશ્વાસ અને સમર્પણ હતો.
તે વારંવાર પતિને સમજાવતી કે સંબંધોમાં સ્વતંત્રતા હોવી જોઈએ, પરંતુ કોઈની લાગણીઓ અને મર્યાદાઓને કચડીને નહીં. પતિ તેને આધુનિક વિચારસરણીનું નામ આપીને સમજાવવાનો પ્રયાસ કરતો.
મીરા અંદરથી તૂટી રહી હતી. બહારથી હસતું તેનું વ્યક્તિત્વ ઘરની ચાર દીવાલો વચ્ચે સતત સંઘર્ષ કરી રહ્યું હતું. તેને સૌથી વધુ દુઃખ એ વાતનું હતું કે જે વ્યક્તિ સાથે આખી જિંદગી જીવવાનાં સપનાં જોયાં હતાં, એ જ વ્યક્તિ તેની લાગણીઓ સમજવા તૈયાર નહોતી.
એક રાત્રે મીરાએ પતિને સ્પષ્ટ શબ્દોમાં કહ્યું, “મારે એવું લગ્નજીવન નથી જોઈતું, જેમાં મારા શરીર કરતાં મારી લાગણીઓનું પણ કોઈ મૂલ્ય ન હોય. પ્રેમમાં સંમતિ હોવી જોઈએ, મજબૂરી નહીં. મારી ના એટલે ના!”
તે દિવસે પહેલીવાર મીરાએ પોતાની અંદરના ડરને બદલે પોતાના આત્મસન્માનનો અવાજ સાંભળ્યો.
તેની કહાની માત્ર મીરાની નથી. અનેક મહિલાઓ સામાજિક બદનામી, પરિવારની આબરૂ અને સંબંધ તૂટી જવાના ડરથી પોતાની પીડા વ્યક્ત કરી શકતી નથી.
પરંતુ એક સત્ય સમજવું જરૂરી છે કે કોઈપણ સંબંધમાં બંનેની સ્વતંત્ર સંમતિ અનિવાર્ય છે. કોઈની ઇચ્છા વિરુદ્ધ લાદવામાં આવતી બાબત પ્રેમ નહીં, પરંતુ દબાણ છે.
પ્રેમમાં વિશ્વાસ હોવો જોઈએ, પ્રયોગ નહીં. સંબંધમાં સમર્પણ હોવું જોઈએ, મજબૂરી નહીં. અને સૌથી મહત્ત્વનું, સ્ત્રીની સંમતિ અને આત્મસન્માન સાથે ક્યારેય સમાધાન ન થવું જોઈએ.
આ વાર્તા માં પાત્રો ના નામ કાલ્પનિક છે.
