એક નાનકડા ગામમાં આરવ નામનો એક યુવાન રહેતો હતો. તે સ્વભાવે શાંત અને લાગણીશીલ હતો. એક દિવસ ગામની લાઇબ્રેરીમાં તેની મુલાકાત કાવ્યા નામની સુંદર અને સમજદાર યુવતી સાથે થઈ. બંનેની પહેલી મુલાકાત માત્ર એક પુસ્તકને લઈને થઈ હતી, પરંતુ એ નાનકડી મુલાકાત ક્યારે પ્રેમમાં બદલાઈ ગઈ તેની બંનેને ખબર જ ન પડી.
ધીમે ધીમે બંને મળવા લાગ્યાં. ક્યારેક ચાની લારી પર તો ક્યારેક નદીના કિનારે. તેમની વાતોમાં સમય ક્યાં પસાર થઈ જતો તેની ખબર પણ પડતી નહીં. આરવને કાવ્યાનું હસવું ખૂબ ગમતું અને કાવ્યાને આરવની નિઃસ્વાર્થ લાગણીઓ.
એક દિવસ કાવ્યાએ આરવને પૂછ્યું, “જો હું ક્યારેય તારી જિંદગીમાંથી દૂર જતી રહું તો તું શું કરીશ?”
આરવે હસીને કહ્યું, “તું મારી જિંદગીમાંથી દૂર જઈ શકે છે, પરંતુ મારા દિલમાંથી ક્યારેય નહીં.”
સમય વીતતો ગયો. અચાનક કાવ્યાના પરિવારજનોએ તેના લગ્ન બીજે નક્કી કરી દીધા. આ સમાચાર સાંભળીને આરવ તૂટી ગયો. કાવ્યા પણ પરિવારની મજબૂરી સામે લાચાર હતી.
લગ્નના એક દિવસ પહેલાં કાવ્યા આરવને મળવા આવી. તેની આંખોમાં આંસુ હતાં. તેણે કહ્યું, “આપણે સાથે નહીં રહી શકીએ, પરંતુ હું તને ક્યારેય ભૂલી નહીં શકું.”
આરવે તેનો હાથ પકડીને કહ્યું, “પ્રેમનો અર્થ હંમેશાં સાથે રહેવું નથી હોતો. ક્યારેક કોઈની ખુશી માટે પોતાનાં સપનાંનું બલિદાન આપવું પણ પ્રેમ જ છે.”
વર્ષો વીતી ગયાં. એક દિવસ એ જ લાઇબ્રેરીમાં બંને ફરી મળ્યાં. ચહેરા પર ઉંમરની રેખાઓ હતી, પરંતુ આંખોમાં આજે પણ એ જ લાગણીઓ હતી.
બંને એકબીજાને જોઈને હસી પડ્યાં.
કારણ કે સાચો પ્રેમ ક્યારેય પૂરો થતો નથી… તે માત્ર યાદોમાં જીવતો રહે છે.
“કેટલાક સંબંધોનું કોઈ નામ નથી હોતું, છતાં આખી જિંદગી દિલમાં તેમનું સ્થાન રહે છે.”
આ વાર્તા માં પાત્રો ના નામ કાલ્પનિક છે કોઈએ બંધ બેસતી પાઘડી પેહરવી નઈ.
