ભાણવડ તાલુકાના રાણપરડા ગામની એક વાડીમાં શિયાળનો શિકાર કરી ચૂકેલા વિશાળકાય અજગરનું સંવેદનશીલ રેસ્ક્યુ કરવામાં આવ્યું હતું. અજગરને પકડતી વખતે તેના પેટમાં રહેલું મારણ બહાર ન નીકળી જાય અને તેની કુદરતી પાચન પ્રક્રિયામાં ખલેલ ન પહોંચે તેની ખાસ તકેદારી રાખવામાં આવી હતી. આ માટે અજગરને સામાન્ય રીતે સાપને લઈ જવા માટે વપરાતા કોથળામાં મૂકવાને બદલે ખુલ્લી વાનમાં બરડા ડુંગરના કુદરતી આવાસ સુધી લઈ જઈ મુક્ત કરવામાં આવ્યો હતો.
સામાન્ય રીતે સાપને કોથળામાં મૂકીને સ્થળાંતર કરવામાં આવે છે, પરંતુ આ કિસ્સામાં અજગરની સ્થિતિને ધ્યાનમાં રાખીને એનિમલ એમ્બ્યુલન્સ વાનનો ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો હતો. રસ્તો કાચો હોવાથી મુસાફરી દરમિયાન પણ ખાસ સાવચેતી રાખવામાં આવી હતી. વાનને કલાકના માત્ર પાંચથી દસ કિલોમીટરની ઝડપે ચલાવવામાં આવી હતી, જેથી ધ્રુજારીથી અજગરને તકલીફ ન પડે અને તેના પેટમાં રહેલું મારણ બહાર નીકળવાની શક્યતા ઓછી રહે.
મોટા શિકારને ગળી ગયા પછી અજગરને તેને પચાવવામાં એકથી બે અઠવાડિયા જેટલો સમય લાગી શકે છે. કેટલાક સંજોગોમાં આ સમયગાળો વધુ પણ હોઈ શકે છે. શિકારનું કદ અને વજન, અજગરનું કદ, આસપાસનું તાપમાન તથા અન્ય પર્યાવરણીય પરિબળો પાચન પ્રક્રિયાને અસર કરે છે. એક સર્વેક્ષણમાં અજગરનું શરીરનું સરેરાશ તાપમાન શિકાર કરતાં પહેલાં 27.5 ડિગ્રી સેલ્સિયસ નોંધાયું હતું, જ્યારે શિકાર ગળ્યા બાદ તે વધીને 35.5 ડિગ્રી સેલ્સિયસ થયું હતું. મોટા શિકારને પચાવવા દરમિયાન અજગરના શરીરમાં થતા શારીરિક ફેરફારો આ અભ્યાસમાં નોંધાયા હતા.
